Karty elektroniczne stykowe (ang. smart card) są uniwersalnym nośnikiem danych w postaci karty wykonanej z plastiku z umieszczonym na niej (lub wewnątrz niej) jednym lub kilkoma układami scalonymi. Pozwalają one na ochronę procesu logowania użytkownika, kontrolę dostępu i zawartych na niej danych. Karty elektroniczne mają rozmiar i wygląd zbliżony do tradycyjnych kart plastikowych.

Charakterystyczne cechy kart elektronicznych to:
- skuteczna ochrona danych - odczyt wymaga skomplikowanych urządzeń od czytników magnetycznych (niektóre dane mogą być zakodowane i niemożliwe do odczytania bez klucza);
- wielokrotność usług - jedna karta może mieć kilka zastosowań, może być jednocześnie np. kartą identyfikacyjną, i bankową;
- elastyczność, ponieważ umożliwia szybką modyfikację danych i może zawierać znacznie więcej danych niż karty magnetyczne.

Karty elektroniczne chipowe znalazły wiele zastosowań, m.in jako:
- karty kontroli dostępu do pomieszczeń i zasobów (systemy KD, RCP);
- identyfikatory w postaci legitymacji elektronicznych (np. Elektroniczne Legitymacje Studenckie) jak i certyfikatów elektronicznych (PKI).

Karty elektroniczne dzielą się na:
- karty pamięciowe posiadające pamięć EEPROM (zazwyczaj od 256B do 512 KB); np: 256 B (EEPROM, I2C, Brak zabezpieczeń), 8kB (EEPROM, I2C, Brak zabezpieczeń), SLE 4442 (256B EEPROM, PIN chroniący zapis), SLE 4428 (1024B EEPROM, PIN chroniący zapis), AT88SC1616C (możliwość konfiguracji, PIN zapis odczyt).
- karty procesorowe zawierające mikroprocesor, pamięć RAM, ROM, EEPROM i kartowy system operacyjny; np.: SLE44C42S, SLE44C42S, TP40.