Karty elektroniczne stykowe (ang. smart card) są uniwersalnym nośnikiem danych w postaci karty wykonanej z plastiku z umieszczonym na niej (lub wewnątrz niej) jednym lub kilkoma układami scalonymi. Pozwalają one na ochronę procesu logowania użytkownika, kontrolę dostępu i zawartych na niej danych. Karty elektroniczne mają rozmiar i wygląd zbliżony do tradycyjnych kart plastikowych.

Charakterystyczne cechy kart elektronicznych to:
- skuteczna ochrona danych - odczyt wymaga skomplikowanych urządzeń od czytników magnetycznych (niektóre dane mogą być zakodowane i niemożliwe do odczytania bez klucza);
- wielokrotność usług - jedna karta może mieć kilka zastosowań, może być jednocześnie np. kartą identyfikacyjną, i bankową;
- elastyczność, ponieważ umożliwia szybką modyfikację danych i może zawierać znacznie więcej danych niż karty magnetyczne.

Karty chipowe znalazły wiele zastosowań, m.in jako:
- karty kontroli dostępu do pomieszczeń i zasobów (systemy KD, RCP);
- identyfikatory w postaci legitymacji elektronicznych (np. Elektroniczne Legitymacje Studenckie) jak i certyfikatów elektronicznych (PKI).

Karty elektroniczne dzielą się na:
- karty pamięciowe posiadające pamięć EEPROM
- karty procesorowe zawierające mikroprocesor, pamięć RAM, ROM, EEPROM i kartowy system operacyjny.